Η ύπνωση είναι μια κατάσταση ‘διαφοροποιημένης συνείδησης’ που επιτρέπει πρόσβαση στο υποσυνείδητο λόγω του ότι έχει επιτευχθεί σχετική μείωση στην αναλυτική λογική λειτουργία. (Roger Allen, 2009)

Εγώ θα πρόσθετα ότι επιτρέπεται πρόσβαση στο υποσυνείδητο επειδή έχουμε οικειοθελώς επιτρέψει στις αναλυτικές λειτουργίες τις λογικής μας να χαλαρώσουν με αποτέλεσμα να βιώνουμε μια κατάσταση αυξημένης ελευθερίας όπου όλες οι δυνατότητες είναι πιθανές: και πράγματι είναι.

Πολλές φορές δεν έχουμε την αίσθηση ότι το μυαλό μας είναι υπερφορτωμένο από αρνητικές σκέψεις και ανησυχίες? Και μπορεί να σκεφτόμαστε τις δουλειές που έχουμε να κάνουμε, να ανησυχούμε για την αντίδραση των άλλων ή να αμφιβάλουμε για το αν θα τα καταφέρουμε την ίδια στιγμή που τελικά καταλήγουμε στο ότι ο χρόνος δεν είναι αρκετός για να τα προλάβουμε όλα. Όλοι μας έχουμε λίγο – πολύ βιώσει τέτοιες ή παρόμοιες στιγμές, γιατί φαίνεται ότι είναι στη φύση μας – ή έχουμε μάθει - να αναλύουμε συνεχώς και να ανησυχούμε.

Για να σας δώσω να καταλάβετε τι είναι η ύπνωση, θα σας έλεγα να την σκεφτείτε σαν το αντίθετο της αγχωτικής και εκνευριστικής κατάστασης που περιέγραψα στην προηγούμενη παράγραφο. Σαν μια κατάσταση που με τη χρήση της σωστής αναπνοής, της δημιουργικής φαντασίας σας και της χαλαρωτικής μουσικής, επιτρέπετε στον εαυτό σας να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο χαλάρωσης που - να το πω απλά – δε χρειάζεστε την αναλυτική σας σκέψη. Βιώνετε τα συναισθήματα, τις εικόνες και τις αισθήσεις που έχετε δημιουργήσει και η συγκέντρωσή σας είναι δοσμένη σε αυτήν την ιδιαίτερη εμπειρία. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την ύπνωση με την αίσθηση που έχουμε όταν είμαστε απορροφημένοι από το διάβασμα ενός καλού βιβλίου ή όταν βλέπουμε μια συναρπαστική ταινία: είμαστε πράγματι τόσο απορροφημένοι από την πλοκή που τα άλλα ερεθίσματα του περιβάλλοντός μας, ενώ μπορούμε να τα αντιληφθούμε, δεν τους δίνουμε ιδιαίτερη σημασία.

Πολλοί από εμάς, επηρεασμένοι ίσως από τις διάφορες εκπομπές στην τηλεόραση, έχουμε κάποιες λανθασμένες εντυπώσεις σχετικά με την ύπνωση. Μια συνηθισμένη εντύπωση είναι ότι στην ύπνωση κοιμόμαστε βαθιά και δε θυμόμαστε ούτε τι λέμε, ούτε τι κάνουμε. Στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Στην ύπνωση, δεν κοιμόμαστε, θυμόμαστε αυτά που ακούμε, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα που βιώνουμε και έχουμε τον πλήρη έλεγχο.  Κανείς δεν μπορεί να υπνωτίσει έναν άνθρωπο που δε θέλει να υπνωτιστεί.

Τα τελευταία χρόνια η χρησιμότητα της ύπνωσης έχει  αναγνωριστεί στην Ευρώπη και στην Αμερική και χρησιμοποιείται ευρέως από Ψυχολόγους και Υπνοθεραπευτές για να βοηθήσουν τους πελάτες τους να επιτύχουν τις θετικές  αλλαγές που επιθυμούν στη ζωή τους. Ένας βασικός μηχανισμός με τον οποίο γίνεται αυτό είναι ο εξής:  Το υποσυνείδητό μας είναι εκείνο το υπέροχο μέρος του μυαλού μας που καθορίζει τα συναισθήματά μας και πολλές από τις συνήθειές μας- καλές ή όχι τόσο καλές. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτό το μέρος του μυαλού μας συχνά δεν υπακούει στην λογική και δεν ανταποκρίνεται πάντα στα αναλυτικά επιχειρήματα. Ο λόγος είναι ότι έχει διαφορετική γλώσσα. Επικοινωνεί με εικόνες, αισθήσεις και συναισθήματα δηλαδή με την ίδια μορφή επικοινωνίας που προάγεται και μέσω της ύπνωσης. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι το υποσυνείδητο και η ύπνωση χρησιμοποιούν την ίδια γλώσσα γι’ αυτό και είναι ευκολότερο μέσω της ύπνωσης, και εφ’ όσων πραγματικά το επιθυμούμε, να επιφέρουμε στη ζωή μας τις καλές αλλαγές που θέλουμε.

Από εκεί και πέρα, εκτός από την θέλησή μας για βελτίωση, εξ’ ίσου σημαντική είναι η καλή σχέση και η εμπιστοσύνη στο θεραπευτή μας. Γι’ αυτό το λόγο, καλό θα ήταν να επιλέγουμε ανθρώπους που έχουν πιστοποιημένες γνώσεις στην υπνοθεραπεία και στην ψυχολογία. Και πάνω απ’ όλα να ακολουθούμε το ένστικτό μας.